Hike verhaal Vogezen

Dag 8 : Waar is het treinstation?, tyfus treinen, en reddingsoperatie alfa

De volgende dag ging ik er snel uit maar bleek dat mijn schoen weer bevroren waren, holleej. Ik pakte alles maar snel in en begon weer met mín voeten in mín schoenen te duwen na een uur had ik ze pas aan. Daarna liep ik snel door richting had stadje waar ik naartoe wou. Na een heel eind lopen kwam ik langs een houten huisje waar je kon overnachten, hier heb ik even uitgerust en wat fotoís genomen:
















Hierna ging ik weer verder en zag een kudde van 7 herten in de bossen. Ik had een paar dagen eerder in de buurt van hetzelfde dorpje waar ik de wilde zwijnen had gezien ook al 3 herten gezien maar toen had ik ze niet kunnen fotograferen. Ik pakte mijn fototoestel vast uit mijn tas en hing het om mín nek zodat ik de herten kon fotograferen als ik ze weer zag, dat gebeurde helaas niet. Ik zag nog wel een reiger die ik fotografeerde van veraf en toen ik dichterbij kwam vloog hij natuurlijk weer weg.




Het was uiteindelijk toch nog een heel klere eind lopen te zijn naar het stadje maar toen uiteindelijk kwam ik dan toch bij het bord aan, nu zou het niet ver meer zijn.

Het bleek dat het toch nog wel ver was en ik zag ook geen treinstation of zelfs geen treinrails.

Ik zag wel een grootvoetbalveld en dacht dat het goed kon zijn dat dat opdezelfde manier aangegeven stond op de kaart als een treinstation (een wit rechthoekje). Omdat de stad zo groot was moest er toch wel iets zijn dus ik liep maar verder en verder. Uiteindelijk kwam ik bij een ďstationĒ aan, het was geen treinstation maar er reed wel een bus richting de stad waar ik naartoe moest. Het was al 3 uur en er kwam maar 1 keer per uur een bus maar terwijl ik niet bij de halte stond en er met mijn rug naar toe stond stopte de bus die er precies op dat moment aan kwam rijden toch. Om er zeker van te zijn dat hij echt stopte zwaaide ik toch nog en ging ik recht voor de bus staan, ik moest en zou nu naar huis toe gaan of die vent dat nou wou of niet.

Ik stapte in en zei waar ik naar toe moest, die vent zei wat het koste en ik gaf hem snel het geld, al koste het 80 euro voor die 20 kilometer ik zou nu gaan.

De vent reed aan en voor het eerst sinds 8 dagen zat ik ergens binnen, het was echt geweldig.

Helaas kwam hij veelste snel al weer op het station aan, van hieruit pakte ik de trein naar Straatsburg.

Na een half uur in de trein gezeten te hebben kwam ik hier aan, van hieruit zou ik naar het noorden moeten, ik wist alleen niet precies welke stad ik moest hebben.

Overal op het station stonden borden met waar de treinen wanneer naartoe gingen maar nergens hing waar die klote steden nou eigenlijk lagen. Uiteindelijk had ik toch een bord gevonden maar dit hing weer 30 meter van het dichtstbijzijnde bord met tijden vandaan, de logica was weer ver te zoeken. Na 10 keer op en neer gelopen te zijn kwam ik er achter dat er eigenlijk geen trein ver naar het noorden ging op een trein na ma die ging pas over 3,5 uur, verder kon ik nog 20 kilometer naar het noorden naar een of ander gat vlak bij de grens of ik moest een heel eind naar het westen naar nancy.

Ik liep naar de kaartjesbalie toe en hoewel de meeste mensen achter die balies wel Engels spraken stond er hier nog bij een paar balies een bordje bij met daarop de engelsevlag om aan te geven dat die mensen daar echt Engels spraken, dat was handig zeg.

Ik begon met mijn gigantische rugzak, dikke baard, en helemaal zwarte lippen tegen die vent in het Engels te praten. (mijn lippen waren zwart omdat ik veelte weinig had gedronken en toen een blikje cola had gedronken waardoor ze helemaal schraal waren geworden en daarna door dat ik te weinig kon drinken en de luchtvochtigheid zo laag was gaan bloeden zodat die helemaal vol met korsten zaten).

De vent reageerde maar half maar liet wel zien hoeveel het koste naar die stad in het noorden, ik vroeg hoeveel het naar nancy was, hij liet dat ook zien maar ik begon al door te krijgen dat hij helemaal geen Engels kon terwijl dat wel op het bordje bij zín balie stond, wat een klootzak. Ik begon expres helemaal te vertellen dat ik uit Nederland kwam en naar het noorden toe moest en of hij misschien wist welke trein ik dan moest hebben zodat hij nog chagrijniger werd. Toen vroeg ik hoe ver het dan naar die andere stad in het noorden was maar deze trein ging echt pas over 3,5 uur. Toen vroeg ik nog een keer hoe ver het nou naar die kleine stad in het noorden was en vertelde hem nog eens waar ik heen wou. Deze keer deed ik het maar gewoon half in het Nederlands want of ik nou Engels of Nederlands praatte da maakte toch niet uit.

Uiteindelijk kocht ik dan maar een kaartje voor nancy zodat ik die vent weer met een geweldig goed humeur achterliet.

Hierna zat ik dus nog 1,5 uur in de trein naar nancy, hier aangekomen kon ik het beste naar Luxemburg stad gaan., hier had ik dus maar weer en kaartje voorgekocht en hier konden die mensen gelukkig wel gewoon Engels. Op het station liep de meest vreemde vent die ik ooit gezien heb, het was een oude grijze half kale man met een bochel, hij liep zonder voor zich uit te kijken over het station met een opengeslagen boek in zín hand met daarop een 2e boek welke zeker 15cm dik was, dit boek was hij aan het lezen met een grote loep die hij in zijn andere hand hield en volgens mij had hij ook nog een bril op. Omdat ik haast had en omdat het nogal op zou vallen had ik maar geen foto gemaakt.

Ik moest eigenlijk wel naar de W.C. en gelukkig was er een Mc Clean, dezelfde extreem dure WCís als er op het station in Basel waren, hahahah revenge is mineÖ. Om gewoon te pissen in zoín urinoirs koste 60 cent, maarja het waren in ieder geval eurocenten en geen zwitersefrankencenten. Er was net een andere vent klaar met pissen en die ging zijn handen wassen, ik besloot om toch maar express heel die urinoir vol te pissen (van de buitenkant wel te verstaan). Ik weet niet of dat of mijn rugzak het gene was wat het meest opviel maar die vent die zijn handen zat te wassen bleef wel lang staan en ging pas weg toen ie hoorde dag ik mín gulp dicht deed. Hehe dat luchte op, dat waren pas eens 60 goed bestede centen stelletje afzetters. Daarna moest ik dus weer 1,5 uur lang in de trein zitten waarna ik in Luxemburg aan kwam. Het was inmiddels al half 9 ofzo en bijna alles op het station was dicht, wel liep er allemaal raar volk rond waar je liever niet mee samen op een station wil zitten.

Na 3 keer het hele station rond gelopen te hebben om te kijken waar the hell je nou kaartjes moest kopen kwam ik er achter dat een balie waarvan ik dacht dat die dicht was wel open was, er was alleen gewoon praktisch niemand. Toen ik er naar toe liep liep zon vent van de beveiliging ook naar dat hok toe, waarschijnlijk omdat ik er toch wel vrij verdacht uit zag zo alleen met mijn baard, kapotte lip, hikerugzak en legerbroek. Ik kocht een kaartje naar Luik waar gek genoeg in een keer een trein heen reed. Ik moest eerst nog 3 kwartier tussen van dat raar vol wachten maar uiteindelijk ging mijn trein dan. De trein vertrok vanaf perron 10, er stond duidelijk aangegeven waar dat was je moest een trap op die ook naar perron 4 en 5 ging. Perron 4 en 5 waren links en rechts van de trap maar 10 kon ik nergens zien. Uiteindelijk bleek dat dat gewoon peron 4 was maar dan iets verderop en stond dat gewoon praktisch niet aangegeven, de trein werd net wakkeer gemaakt door de machiniste en ik vroeg voor de zekerheid nog maar even of de trein echt naar luik ging voordat ik in de trein ging zitten terwijl die nergens naartoe ging (of erger, wel ergens naartoe maar in de verkeerde richting). Er waren ongeveer 5 mensen in de hele trein gestapt.

De trein ging de goede kant op en ik ging maar zitten, ik had al wat langer over de reis gedaan dan ik dacht maar het was pas half 10 dus ik zou om een uur of 11 wel in Luik zijn waarvanuit ik dan naar Maastricht kon.

Ik wou eigenlijk wel voor 12 uur in Maastricht zijn want in Nederland rijden de treinen snachts gewoon door maar in Frankrijk reden de treinen maar tot 12 uur en ik wist niet hoe het in BelgiŽ zou zijn.

Nadat ik 1,5 uur in de trein zat en al wat stations gezien te hebben die ik kon begon ik me af te vragen waar station luik nou bleef. Het duurde en het duurde maar en op een gegeven moment kwamen we door een grote stad, ik dacht dit moet Luik zijn en ging al vast bij de deur staan, het bleek een of andere onbekende stad te zijn. Daarna kwamen we steeds door meer bekende plaatsjes en dacht ik telkens dat we bijna in Luik waren maar het bleef maar duren.

Uiteindelijk na 2,5 uur kwam ik in luik aan en er was vlak van te voren nog iemand in de trein gestapt maar volgens mij was er verder niemand in de trein (behalve de machinist dan natuurlijk). Het was precies 11:48, als er hier ook na 12 uur geen treinen meer zouden rijden zou dat niet zo fijn zijn.

Er bleken (natuurlijk) op wat langeafstandstreinen geen treinen meer te rijden na 12 uur.

Ik belde maar eens naar huis om te zeggen dat alles kut was. Omdat liever niet op een station ga slapen en van alle stations al helemaal niet dat van Luik en omdat ik ook graag naar huis wou in plaats van opgefrot ergens in een hoekje van het te station gaan ďslapenĒ en dan daarna nog een uur of 4 in de trein en de bus te zitten zei ik dat ik dat wel goed vond toen Ďspap aanbood mij op te komen halen.

Dit betekende wel dat ik nog minstens 1,5 uur moest wachten. Samen met nog 2 vage mannen van een jaar of 40 heb ik toen in het wacht hok van het station gezeten terwijl 1 vent me de hele tijd aan zat te kijken en zat te lachen. Volgens mij was het geen seksueel gefrusteerde pedofiel maar vond hij het gewoon leuk dat ik daar als een zwerver zat, zeker weten doe ik het natuurlijk niet. Na een uur in dat hok gezeten te hebben kwamen er wat schoonmaak ventjes binnen die zeiden dat we er uit moesten. Dit betekende dat ik dus buiten moest gaan staan voor het station. Hier liep allerlei raar vollek rond en ik was wel blij dat ik hier niet hoefde te slapen want dat ging gewoon niet wat dus zou betekenen dat ik anders tot de volgende dag een uur of 11 wakker had moeten blijven. Dan had ik dus terwijl ik helemaal kapot en moe was 27 uur achter elkaar op hebben moeten blijven waarvan 6 buitenstaand met allemaal drugsdealende crimineel volk, 7 lopend en 14 in de trein, bus en op stations. Ik was dus wel blij dat Ďspap mij op kwam halen.

Na een half uur buiten te hebben gestaan kwam Ďspap dr eindelijk aan en kon ik naar huis.

Ik lag half dood in de auto en toen ik thuis aan kwam deden de blaren/wonden op mín voeten super erg zeer terwijl ik daar de rest van mijn hike niet zo heel veel last van had gehad, waarschijnlijk kwam dit omdat ik nu niet meer in direct levensgevaar verkeerde en mín voeten begonnen op te warmen. Na heel veel moeite en pijn kreeg ik ze dan toch uit en ik was wel blij met het idee dat ik de volgende ochtend geen bevroren schoenen meer aan hoefde te doen. Daarna ging ik slapen en heb ik de 2 dagen daarna nog zonder sokken en schoenen rond ďgelopenĒ omdat het zonder sokken en schoenen al meer als zeer genoeg deed.

Inmiddels kan ik weer fatsoenlijk lopen en is de pijn weg, er zitten nog wel wat dikke wonden op mijn voeten maar ik schat dat dezen over een maand of 6 toch wel weer zo goed als genezen zijn en dat is maar goed ook want dan is het namelijk weer FIETSVAKANTIE!!!!.