Hike verhaal Zwarte Woud

Dag 3 : Feldberg


's Ochtends was het weer koud. Elke dag leek het een beetje kouder te worden. Voordat we vertrokken maakten we eerst nog wat soep. Deze keer was het runder-kippen-chocolade-dennenaalden soep. Bram kreeg er nog last van zijn maag van. Toen hij heet was was het best te drinken omdat je het toch niet goed proefde. 's Avonds toen ik nog een keer ervan dronk en het lauw was was het echt smerig. Met een muts op en handschoenen aan liepen we weer verder over de route. Via een weg waar een laag ijs op lag kwamen we bij dit brugje aan:


Brugje op de Feldberg

Het pad waar we over omhoog moesten was niet gemakkelijk. Het was smal, en er waren stukken met sneeuw en stukken met ijs. Ik ben wel een paar keer weggegleden, maar niet van de berg afgevallen. Hoe hoger we kwamen hoe dieper de sneeuw werd. Gelukkig hadden er in de diepe sneeuw al een paar mensen gelopen voordat wij er door moesten. Daardoor was de sneeuw wat harder en zakte je er maar bij n op de drie stappen in. Buiten vroor het wel, maar door het klimmen was het zo heet dat ik toch maar m'n jas uit had gedaan en alleen een shirt aanhad. Als ik dan longontsteking zou krijgen had ik tenminste wat om over te praten.

We waren alweer de weg kwijt. Met een beetje gokken kwamen we uiteindelijk wel weer uit bij de route. Daar stond ook dit schuilhutje en het stroompje.


Een ijskoud bergbeekje


Het schuilhutje met een dikke laag sneeuw

Vanaf daar konden we de route weer volgen. We staken een veld over met sneeuw. Er waren sporen van allerlei dieren. De sneeuw was hier anders dan op de andere berg. Die op de Schauinsland bestond uit bolletjes van ijs. Die sneeuw smaakte ook vies. Deze sneeuw had een laagje ijskristallen er bovenop die je hoorde breken als je er over liep. Dat was al die zoveelste soort sneeuw die we tegengekomen waren. Als je de bovenste laag er afbrak kon je ook ziet dat het uit verschillende lagen bestond. Die waren dan weer half gesmolten en aangevroren. Ik vroeg me af of er ook iemand zou zien die sneeuwologie zou studeren.

Het was super stil op die vlakte. We stonden een paar minuten stil om te luisteren. Er was helemaal niks te horen, behalve de wind die in je oren blies. De hele ochtend waren we ook nog niemand tegengekomen. Bram pakte zijn camera om een foto te gaan maken. Precies op dat moment hoorden we "roetsssssssssssssjjjjjjjjjjjj" en kwam er een skir midden in beeld staan. Die ging ook nog z'n ski's uitdoen en tien minuten niks staan te doen. Daarna ging hij eindelijk verder en konden we een foto maken.


Uitzicht naar de Schauinsland


De skir op het anders verlaten veld


Bart


Het nu echt lege sneeuwveld

Het stuk wat hierna kwam was wel het zwaarste stuk wat we hebben moeten lopen. De top van de Feldberg lag nog een paar honderd meter hoger. Het paadje ging steil omhoog, door de sneeuw die wel 50 cm diep was. Na nog wel een uur lang omhoog klimmen en een stuk omhoop lopen over een steil stuk harde sneeuw kwamen we eindelijk boven aan.


Uitzicht vanaf de Feldberg


Uitzicht richting de Alpen








De sneeuw lag op de top meer dan een meter hoog


























Bart (uitzicht naar het noorden)








Bram


Bram


Bart





We liepen naar de torens op de achtergrond en vanaf daar daalden we weer af







Vanaf de top van de Feldberg liepen we naar de toren die op de foto's stond. Daar vlakbij was een skipiste. De route die we volgden liep via de skipiste naar beneden. Het lukte niet om te gaan zitten en dan naar beneden te glijden. En keer lukte mij dat wel, maar dat was niet helemaal vrijwillig. Onderaan de skipiste wilden we wat eten kopen. Als een soort oase kwam er een eettentje tevoorschijn uit de sneeuw. Bram had al de hele dag zin in sinaasappelsap. Dat hadden ze er ook nog. Nadat we voor het eerst in 3 dagen weer een keer warm hadden gegeten gingen we in het dorpje bij de skipiste kijken of er een winkeltje was. Er waren alleen maar hotels.

Het was al vrij laat. Een uur of half 5 was het, dus we konden nog een uurtje lopen voordat we weer moesten gaan slapen. We kozen een wandelpad wat langs de Feldsee liep. Dat was volgens de kaart een rond meertje. Om er te komen moesten we wel weer afdalen. Het pad was zo glad van het ijs dat je soms moest gaan zitten en een paar meter glijden omdat je anders toch zeker zou vallen. We sneden ook nog een keer een stuk af omdat het moeilijker was om over het pad te lopen dan om gewoon recht naar beneden van de berg af te glijden. De Feldsee was mooi, het was een rond meertje, wat nu helemaal bevroren was.


Feldsee 1


Feldsee 2

Na de Feldsee was het nog een half uur door de diepe sneeuw ploegen. Uiteindelijk kwamen we op een langlaufpad uit. Ik hoorde iets wat op een vogel leek, maar het bleken de stokken van twee langlaufers te zijn. Over een half uurtje zou het helemaal donker zijn. Ik weet niet of die mensen dat ook doorhadden.


Een dikke laag sneeuw langs het langlaufpad


Het langlaufpad


Het werd al schemerig

Er was nergens een stukje te vinden waar geen sneeuw lag. Het langlaufpad was ook nog lang, dus we moesten wel ergens er langs gaan slapen. We liepen een stukje de bossen in en trapten daar een stuk sneeuw plat om op te gaan slapen. Het was al vrij koud. Koud genoeg om de jaegermeister op een goede temperatuur te houden.


De sneeuw was nog warmer dan dat het buiten was


Bram z'n slaapzak en bivakzak


Snel warme kleren aantrekken




's Nachts was het niet warm, omdat je op de sneeuw ligt. Het sneeuwde ook nog een beetje. Bram had deze keer zijn schoenen in een zak in zijn slaapzak gedaan, zodat ze niet zouden bevriezen. Dat was de vorige keer dat hij was gaan hiken wel gebeurd. Elke nacht lagen we wel 14 uur in onze tent, maar daarvan sliep je er dan maximaal drie. De rest van de tijd was het een beetje wakker liggen en zorgen dat je het niet koud krijgt.


Route dag 3