Hike verhaal Zwarte Woud

Winterhike Zwarte Woud trein vanuit Freiburg Fietsvakantieverhalen


Dag 6 : Terugreis


Het was alweer de laatste ochtend. 's Nachts was het weer heel koud geweest. Bram had het hert en het zwijn ook gehoord. Z'n schoenen waren deze keer niet bevroren. Om 9 uur vertrokken we weer richting Freiburg. Uiteindelijk was het nog wel vier kilometer lopen tot aan het station. Bram wou eigenlijk nog even naar het Russisch staatsballet waarvan de bus ergens stond, maar daar hadden we geen tijd meer voor. Het viel al lang mee dat er niemand in een ravijn was gesprongen of geduwd...

Je merkte wel dat je een week lang in de frisse lucht had gezeten. Alles in de stad stonk. Ze hadden er wel goede fietsenwinkels daar. Met ook een driepersoons tandem die maar 8700 euro kostte.

De kaartjes voor de trein hadden we redelijk simpel kunnen kopen. We kochten een kaartje voor twee personen tot aan Aken. Dan moesten we nog wel twee keer overstappen. Mijn pinpasje werkte niet in de automaat voor de kaartjes. Een stukje verderop was wel een pinautomaat. Nadat ik 200 euro had gepind bleek dat je ook nog gepast moest betalen, dus kon ik nog een keer pinnen. Ondertussen was het andere geld er al weer uitgekomen omdat het te lang duurde. Dit was nog allemaal niks vergeleken met de problemen die we met andere treinen hebben gehad.

Er was ook nog een winkeltje in het station. Ik had bijna niks gegeten heel de week, maar ook geen honger gehad. Wat ik wel moest hebben perse was natuurlijk een stuk chocolade. Een uur nadat we de kaartjes hadden gekocht vertrok de eerste trein. Je kon bij het kopen van de kaartjes vier euro extra betalen om een zitplaats te reserveren. Omdat we maar een uur in die trein hoefde te zitten hadden we dat niet gedaan. Eenmaal in de trein was het wel druk. We vonden toch een hokje voor zes personen waar drie mensen inzaten en waarvan er ook maar drie plaatsen gereserveerd waren.

Het was al een gedoe om allebei onze rugzakken in het hokje bovenin het rek te zetten. Bram z'n tas paste er ook niet meer bij bovenin dus zette hij hem maar op de grond. We zaten net lekker toen en een vrouwtje het deurtje opendeed en in het Duits allemaal opgewonden begon te praten over dat ze een plaats had gereserveerd en dat ze niet kon zitten. Ik had er wel iets van begrepen. Een ander vrouwtje wat al in de coupé zat legde het nog een keer uit in het Engels. De kwade vrouw had een plaats gereserveerd voor haarzelf, bij het raam. Daarnaast had ze ook een plaats gereserveerd voor haar _hond_. Die hond had ook een plaats bij het raam. Ik moest wel even mijn best doen om m'n lach in te houden. Daarna zei ik dat die plaats waar ze het over had helemaal niet gereserveerd was. Dat klopte niet volgens haar. Maar ze vond het ook niet erg dat ze niet bij het raam kon zitten, alleen dat er mensen zonder te vragen op haar gereserveerde plaats waren gaan zitten. Ik dacht zoek het dan maar uit als je alleen maar moeilijk wilt doen. Ze heeft mij en Bram nog wel een hele tijd aan zitten kijken en tegen het andere vrouwje zitten vertellen hoe zielig haar hondje was nou hij geen plaats bij het raam had.

Na een uur konden we de trein uit. Vanaf Karlsruhe hadden we nog één lange trein naar Keulen. Toen we daar instapten bleek dat je ook voor die trein zitplaatsen moest reserveren. We gingen op plaatsen zitten die nog niet bezet waren en hoopten maar dat er niemand binnenkwam die onze plaatsen toevallig gereserveerd had.

De eerste twee uur was er nog niemand die onze plaatse op kwam eisen. Bram had ik het winkeltje in Freiburg nog een cake gekocht. Hij wou hem gaan snijden, maar dat heb ik maar gedaan. Om met je leger-camouflagebroek een zakmes te gaan trekken leek ons niet zo'n goed idee.

Toen we nog twee uur in de trein moesten zitten kwam er een groep jongens binnen met allemaal roze shirts, konijnenoren op en roze strikjes aan. Op hun shirt stond "jungesellenabschied". Ze hadden blikken bier bij en flesjes sterke drank. Een van hun wilde ons ook en flesje verkopen. Voor een euro kregen we allebei een flesje. En we kregen ook nog een foto met handtekening van degene die binnenkort ging trouwen.


De nu nog vrijgezel


Deze handtekening gaat later nog veel waard worden.

Het was wel gezellig in de trein. Er was ook een vrouwtje dat de aanstaande bruidegom ging kussen. Niet gewoon maar recht op z'n mond. Daarna deed ze dat nog twee keer. Toen ging ze later ook nog mee drinken uit een fles whisky waaruit ze allemaal aan het drinken waren. Op het station van Keulen ging ze er ook uit, samen met haar twee zoontjes.

Vanaf Keulen hoefden we alleen nog maar naar Aken. In een winkeltje haalde ik nog een keer wat chocola en Bram chips. Het was ondertussen al donker en normaal zouden we al twee uur in onze slaapzak liggen. In de trein was verder niet meer veel te doen dan een beetje gaar onderuithangen.

Van Aken konden we niet naar Maastricht maar wel naar Heerlen. Dat was ook wel goed. Op het station waren nog wel lieve hondjes te zien, het was alleen geen kruising. Vanaf Heerlen zaten we eerst nog in de trein bij een vrouwtje wat over haar werk zat te bellen met iemand anders. Een half uur lang heeft ze af zitten spreken met de andere hoe ze gingen vertellen dat ze een andere baan zou krijgen en wie wat zou weten. Wat ze wel zouden vertellen en wie wat al wist. Daarna zei ze over iemand anders "ja, je weet hoe mensen die verhalen verdraaien he".

Bij station Weert moest ik naar de wc. Ik had al de hele middag een beetje last van mijn maag, dat zal wel gekomen zijn door dat ik een week lang alleen maar koekjes en muesli heb gegeten. Dat zijn toch iets te veel vezels, zoals ook Bram kon beamen. Net toen ik op de wc zat stopte de trein al op station Eindhoven, waar we er uit moesten. Ik moest snel weer m'n broek aantrekken en naar de andere kant van de trein rennen om m'n tas te pakken. Gelukkig was dat snel genoeg voordat de trein weer verder reed.

Op het station ben ik nog maar een keer gegaan, gelukkig hoefde je niet per kilo te betalen. Dan konden we daarna eindelijk de laatste bus pakken en naar huis. Alles was de hele dag goed gegaan met de treinen. We hadden overal binnen twintig minuten aansluiting. Deze keer moesten we een half uurtje op de bus wachten. Bram had nog één bekende gezien op het station. We stonken deze keer niet zo erg dat mensen het merkten. Dat kwam alleen maar omdat het te koud was geweest om te zweten.

Eenmaal thuis konden we dan eindelijk echt opwarmen, een keer iets anders eten dan droge koekjes en slapen op een goed bed.

We hadden per dag minder kilometers gelopen dan ik verwacht had. De vorige keer toen we in de ardennen waren gaan hiken hadden we makkelijk 25 kilometer per dag gehaald. Deze keer waren het er nog geen 15 per dag. Dat kwam omdat we weinig tijd hadden om te lopen en omdat het lopen door de sneeuw en bergop niet snel ging.


Route dag 6