Toertochten > Diekirch-Valkenswaard 2010

Diekirch Valkenswaard 2010


Introductie

Dit jaar deden we voor de vierde keer mee met de toertocht Diekirch-Valkenswaard. Het is een toertocht van ongeveer 250 kilometer van Diekirch, in Luxemburg, naar Valkenswaard in Noord-Brabant. Vorig jaar zijn we als 17e en 18e binnengekomen, van de 938 mensen die gefinished waren. Toen waren we om 13 over 3 binnen.

Dit jaar deden er maar 950 mensen mee in totaal. De vooruitzichten op een hoge plaats waren dit jaar iets minder. De weersvoorspelling was niet geweldig, het zou 's ochtends droog zijn en 's middags buiig met een temperatuur van maximaal 17 graden. Als voorbereiding fietsten we 3 weken door de Alpen op fietsvakantie. Daar zijn we 2 weken voor Diekirch-Valkenswaard van thuisgekomen. Ik had het gevoel dat ik niet zo goed getraind was als de vorig jaren. De vorige jaren was ik op fietsvakantie geweest op een racefiets, dat was ook een voordeel.

Diekirch-Valkenswaard

Vrijdag nacht namen we de bus van Valkenswaard naar Diekirch. Ik had beenstukken en een fietsjack met lange mouwen aangedaan. Bram had alleen een korte broek en een fietsshirt met korte mouwen. De kou zou "Een nslag op je benen!" worden, zoals die ene man vorig jaar zei. In de bus hebben we allebei niet kunnen slapen. Om half 6 waren we in Diekirch. De zon was nog niet op en het was heel koud. Nadat onze fietsen uit de bus waren geladen gingen we als n van de eersten bij de start staan te wachten. Nog maar een uur koukleumen voor Bram, ik had het best warm. Voor ons stonden een paar jongens met goeie fietsen en professionele wielrenkleding. Die waren amateur bij het wielrennen. Ze zagen er erg getraind uit. Ons plan was om hun zo lang mogelijk bij te houden, als dat niet meer lukte konden we ons terug laten zakken in een langzamer groepje.

Na een korte toespraak klonk het startschot. Het duurde even voordat we onze eerste stempel konden halen bij de start. Vanaf de eerste kilometer gingen we vol gas rijden. De snelle jongens waren al lang uit zicht. En man herkende ons nog van vorig jaar, toen zat hij bij de finish in ons groepje. Even later kwam een groep hele snelle wielrenners ons voorbij, het lukte om daar bij aan te pikken. We waren met een groep van 20 man. Zo te zien waren ze allemaal minstens ooit amateur wielrenner geweest, de meesten hadden kuiten die twee keer zo dik waren als die van ons.

Vorig jaar was ik na 120 kilometer pas warm gefietst. Nu was ik na 70 kilometer bij de eerste stop al helemaal kapot. Mijn bovenbenen voelden aan alsof ik daar kramp in zou gaan krijgen. De route tot dan toe was ongeveer hetzelfde als die van het jaar hiervoor. Op de Thommerberg van een kilometer lang tegen de 20% had iedereen het zwaar. We hadden deze keer voordeel van dat het de vierde keer was, op veel plaatsen weet je al welke kant je af moet slaan en je kunt je voorbereiden op gevaarlijke punten.

Bij de controleposten hadden ze dit jaar blikjes energiedrank. Die waren ook hard nodig. Ik ben alleen gestopt om te stempelen en eten en drinken te pakken. Daarna fietste ik meteen verder. Bram had dat ook bij een paar stops gedaan. De anderen blijven n of twee minuten bij de post hangen. Die twee minuten voorsprong betekent dat je een kwartier lang rustig aan kunt fietsen, eten en drinken. Dat vond ik beter dan twee minuten stilstaan, daar rust je toch niet van uit.

Na Vis, waar je de Maas oversteekt, begon het te stortregenen. In die stortregen moesten we over de Hallembaye fietsen. Vorig jaar waren we op dat bergje weggefietst van de groep waar we in zaten. Dit jaar zaten we in zo'n sterke groep dat we liever een vlakke weg gehad hadden.

Bij de derde stop in Herderen stond een kennis met bidons voor ons. Haar man fietste vorig jaar in het zelfde groepje als wij. Twee bidons met Isostar waren hard nodig, constant moest ik suiker binnenkrijgen om geen kramp te krijgen. Bram had veel honger. Hij had bij de stop twee pakjes sultana gepakt. Het eerste had hij in zijn hand, toen degene voor hem plotseling remde omdat hij bijna de afslag voorbij fietste. Om snel genoeg te kunnen remmen moest Bram het pakje sultana uit zijn handen laten vallen. Toen had hij er nog maar n over. Na de derde stop werd het vlak. De jaren ervoor was ik super moe na de derde stop, dit jaar voelde ik me nog fit. Na 100 kilometer had ik het wel een tijd zwaar gehad. Bram was al best moe. Tot aan de laatste stop konden we lekker in de snelle groep meefietsen.

Na de laatste stop fietsten we een stuk langs het kanaal. Je moest een heuveltje op en dan rechtsaf de brug over het kanaal nemen. Het was een houten brug met een houten dek waar veel regenwater op was blijven staan. Ik fietste er als eerste over, Bram als tweede. Hij gleed weg met zijn voorwiel en viel bijna op zijn rechterkant. Dat kon hij nog opvangen, maar daardoor viel hij op zijn linkerkant. Hij smakte op de brug en raakte de planken met zijn hoofd, gelukkig wel met een helm op. Een paar man van de groep van 25 waar we in zaten fietsten door. De rest bleef wachten om te kijken of alles goed was. Dat vond ik heel netjes, zeker aangezien het allemaal fietsers waren die zo snel mogelijk binnen wilden zijn. Bram was duizelig en hij zag dubbel. Toch kon hij verder fietsen.

We zagen de hele dag donkere wolken maar fietsten meestal net achter de regen aan. De wegen waren vaak nog nat. Daarom zat iedereen ook onder de modder. Naast de regen waaide het ook heel hard, natuurlijk wind tegen. De laatste 10 kilometer kon Bram het toch niet meer bijhouden en zijn we met zijn tween tot de finish gefietst. Het voordeel daarvan was dat het leuker is dan in een grote groep binnen te komen.

Na het beruchte stuk fietspad van Leende naar Valkenswaard, wat nu ook weer heel zwaar was met al die wind, kwamen we aan in Valkenswaard. Daar werden twee kruisingen stilgelegd voor ons. Het laatste stukje werd je begeleid door een motor. Ik was echt blij dat we er waren. Bram die was ook super moe en hij had een beetje last van zijn hoofd. Op het podium waar je over moest vroeg de presentator hoeveel we getraind hadden en hoevaak we de tocht al gereden hadden. 3400 kilometer door de Alpen vond hij wel een goede training.

Onze professionele fotograaf had niet door dat de fotocamera op filmstand in plaats van fotostand stond. In plaats van foto's hebben we nu 15 filmpjes van de grond. Toevallig zat er n goede bij van ons twee op het podium.

Filmpje op het podium [4 MB]

We liepen met onze fieten het caf binnen waar je de medailles op kon halen. Onze stempelkaarten waren we niet verloren, en ze werden goedgekeurd. Daarna hebben we nog even met onze famillie staan kijken naar de binnenkomst. De moeder van Bram had voor ons allebei een snoepzak meegenomen, want daar zouden we meer aan hebben dan de roos die we vorig jaar gekregen hadden.


De medaille van 2010


We waren rond half 4 binnen, een kwartier later dan vorig jaar. Er waren 27 mensen voor ons binnen, maar een deel daarvan had geen geldige stempelkaart. Waarschijnljk zijn we rond de 14e plaats geindigd dit jaar, toch een verbetering. Het was dit jaar ook veel zwaarder vond ik. Toen we Bram zijn helm bekeken bleek dat die bijna doormidden gescheurd was.

Na een tijdje kwam er een man naar ons toe die vroeg of we vaak wielrenden. Ik zei dat we dat maar af en toe deden, de training voor Diekirch-Valkenswaard deden we op fietsvakantie. Hij was scout van een wielrenclub uit Veldhoven en wou ons vragen of we daar kwamen wielrennen. Misschien ga ik daar een keer mee trainen. Toen hij weg liep zag hij Bram zijn fiets en hij keek alsof hij wou zeggen "Ow, ik had niet verwacht dat je op die fiets zo snel binnen zou kunnen komen".

Slot

We hebben dit jaar weer goed gefietst. De tocht was zwaarder dan andere jaren. We zaten deze keer wel in een hele fijne groep die allemaal doorreden een mee deden. Bram heeft de volgende dag gelukkig geen last meer gehad van zijn hoofd.


Tijd uitgezet tegen aantal binnengekomen deelnemers.
blauw 2007, rood: 2008, groen: 2009, paars: 2010


Aan deze grafiek kun je goed zien dat het dit jaar zwaarder was dan andere jaren. Pas na 5 uur begonnen de deelnemers echt binnen te stromen. De eersten waren ook minstens een half uur later dan in andere jaren. Er zit ook geen staart aan de grafiek van 2010, een behoorlijk aantal mensen zal na 8 uur nog binnen zijn gekomen. De 800e deelnemer kwam dit jaar anderhalf uur later binnen dan in 2007. Ondanks dat er dit jaar minder mensen meededen is dat toch een groot verschil.


Tijd tegen deelnemers van 2010.

We waren 23e en 24e geworden (oranje lijntjes). Als Bram niet gevallen was waren we ergens midden in het groepje gefinished waar we nu net na kwamen. Als we als eerste van die groep gefinisht waren zouden we 12e geweest zijn. Dit jaar finishten we 32 minuten na de eerste, vorig jaar was dat 40 minuten.

Tijd van binnenkomst uitgezet tegen inschrijfnummer.

We vroegen ons tijdens het fietsen af of er een sterk verband zou zijn tussen hoe vroeg mensen in hadden geschreven en hoe snel ze fietsten. Aan deze grafiek is te zien dat er een zwak verband is. De heel snellen zijn gelijkmatig over de inschrijfperiode verdeeld. In het oranje stipje zitten Bram en ik, startnummer 81 en 82, om half 4 binnen. Punten die op dezelfde horizontale hoogte liggen zijn op dezelfde tijd binnengekomen. Wat mooi is om te zien zijn de groepjes die vlak na elkaar in hebben geschreven en tegelijk gefinished zijn.