Toertochten > Diekirch-Valkenswaard 2011

Diekirch Valkenswaard 2011


Natuurlijk deden we weer mee met Diekirch-Valkenswaard, dit jaar al voor de vijfde keer. We hadden heel weinig getraind op de racefiets, minder dan 400 kilometer vanaf de winter. De belangrijkste voorbereiding die we hadden was de fietsvakantie in Spanje waar we drie weken geleden van terug waren gekomen.

De weersvoorspelling voor de zaterdag was slecht. Het ging hard regenen in Diekirch en de rest van de dag zou het ook nog regenen. Dit jaar gingen we weer met de bus. Die vertrok om twee uur 's nachts vanuit Valkenswaard. Daar zagen we meteen Geert, de kennis van ons mam. Die reed ook elk jaar vooraan mee. Hij zei dat hij ons dit jaar bij ging houden.

Om half 6 waren we in Diekirch en konden we onze racefiets uit de vrachtwagen halen. Voor de verandering hadden we ons goed voorbereid op het wachten voor de finish. Vorig jaar hadden we anderhalf uur in een korte broek en T-shirt in de kou gestaan. Deze keer had ik beenwarmers aan en hadden we allbei een shirt met lange mouwen. Ook had ik bij de Action een poncho gekocht. Die kostten maar 36 cent, en waren hun geld dus wel waard. Van 6 tot 7 wachtten we in de regen op het startschot. Er klommen nog mensen over de hekken die hun fiets vlak bij de start hadden gezet. Van sommigen vonden we dat niet zo erg.

Vanaf het begin zaten we helemaal vooraan. Net zoals de vorige jaren ontstond er een grote groep vooraan. De eertse twintig kilometers gingen licht bergop. Toen we na lang door het rivierdal gefietst te hebben tussen de weilanden kwamen zagen we geen zon. De andere jaren zag je daar mooi de zon opkomen door de mist. Deze keer alleen grijze wolken. De afdalingen over smalle weggetjes waren dit jaar best gevaarlijk. Ik vond het echt niet fijn. Het regende, dus mijn remmen werkte maar half. De weg was gladder door de regen. En omdat het de laatste weken heel hard had geregend lag er veel grind en zand op de weg. Ik was blij dat we eindelijk beneden waren.

Mijn benen voelden niet geweldig. Bij Dasburg staken we rechtsaf de rivier over en begon een lange en steile klim. Net als de andere jaren ontstond daar de groep waar we mee verder reden. Een man met dikke bruine benen en een blauw shirt reed de eerste honderd kilometer bijna alleen op kop van de hele groep.

Na de eerste stop in St. Vith verloren we een groot deel van de groep omdat ze niet meteen door fietsten. Nu zaten we in een groep met allemaal snelle mannen. We konden het net bijhouden. De route was deze keer verlegd omdat tussen St. Vith en de derde stop geen vergunning was voor een toertocht. Ik had verwacht dat het daardoor vlakker zou zijn. Het was net zo steil als anders. De Baraque Michel zat deze keer niet in de route. In plaats daarvan waren er een stuk of drie andere klimmen die ook lang en zwaar waren. De alternatieve route was wel mooi. Over meestal kleine weggetjes gingen we van St. Vith richting Luik. Dat ging door een rivierdal. Een paar keer lukte het om heel het groepje te organiseren en om de beurt op kop te gaan fietsen. Als dat goed ging reden we 45 km/h. Dat was wel een van de leukste dingen aan zo'n toertocht.

We daalden een stuk tot de Maas. Daarna kwam de laatste berg, de Hallembaye. De weg ging met maximaal 12% omhoog. Iedereen harkte er naar boven. Vanaf daar waren we met zeven man over. Bij de tweede stop hadden we gehoord dat er een groep vlak achter ons kwam. Voor ons zaten maar vijf man in totaal.

Na de Hallembaye was het bijna helemaal vlak. In Herderen was de een na laatste stop. Vanaf daar waren we nog met zes man over. Drie of vier daarvan reden de hele tijd op kop. Ik kon soms een stuk op kop rijden of als tweede. Op een weg met asfaltplaten in Belgie stond de wind recht van voren. Daar hebben we nog een stuk in een waaier gereden. Het tempo zat er de ze keer niet echt in. Twee jaar geleden hadden we een gemiddelde snelheid van 32,5 km/h. Deze keer was dat maar 30,2.

Na de laatste heuvel over het rode fietspad kreeg de man met zijn blauwe bandana en bruine benen last van kramp. Hij had ook de hele dag op kop gereden. Bram kon het ook bijna niet meer bijhouden maar ik kon nog voor hem op kop gaan rijden zodat we terug bij de groep van drie konden komen. Tussen de weilanden door waren we op weg naar de laatste stop. Opeens had een andere man een lekke voorband. Nu waren we nog maar met vier man. De twee anderen waren veel sneller dan ons dus die reden door. Nou was ik samen met Bram over. We moesten nog veertig kilometer. Het was wel gaaf dat we op de 8e en 9e positie lagen. Maar er zat nog een groep achter ons. We konden niets anders doen dan zo hard mogelijk door fietsen.

Na tien kilometer kwamen we bij de laatste stop. Daar stonden bijna geen mensen. De tafels met eten en drinken waren nog helemaal vol. Er waren pas heel weinig mensen daar geweest dus. We werden aangemoedigd door de mensen van de organisatie. Mijn oude buurman stond er ook met zijn motor. De route ging verder langs het kanaal. Toen kwam de buurman op zijn motor nog langs ons rijden. Hij zei dat een groep van ongeveer 30 man tien minuten achter ons zaten. Het was nog dertig kilometer tot aan Valkenswaard. Waarschijnlijk zouden we het net niet halen om de groep voor te blijven. We reden zo hard mogelijk door. Op de weg van Soerendonk naar Leende kwam er nog een motor voorbij met iemand die Bram kende. Die zei dat de groep ongeveer een kilometer achter ons zat.

Na Leende was het nog één lange rechte weg tot aan de finish. Normaal staat er in de bossen een bord "Valkenswaard 5 km". Daar keek ik naar uit maar het bord stond er dit jaar niet. Net voor Valkenswaard kwamen we over de heuvel bij het industrieterrein. Ik had al een hele tijd voorop gefietst en nou ging Bram op kop. Maar die ging zo hard dat ik het niet bij kon houden. Ik zei dat hij moest wachten, maar schijnbaar zat de grote groep vlak achter ons. Toen ik omkeek zag ik dat ze al vlakbij waren. Het was nog een kilometer tot de finish. Ik trapte zo hard als ik kon. Erg snel ging ik niet, want we hadden helemaal niet getraind om hard te fietsen. Bram was als eerste bij de laatste stempel. Ik werd 50 meter voor het einde nog ingehaald door de groep. Gelukkig kon ik snel stempelen en had ik het grootste deel van die groep weer ingehaald.

Bram had snel de laatste stempel gehaald.

Ik was blij dat we er waren.

Binnenkomst in Valkenswaard.

Medailles ophalen in het café Old Dutch.



De medailles.

Ik was veel viezer geweest door de modder maar dat was weer schoon geregend.

De medaille en de stempelkaart.



In het café lieten we onze stempelkaart zien en kregen we de medaille. In Valkenswaard scheen de zon, dus gingen we nog even op het terras staan. We stonden daar een uur, in die tijd kwamen er maar dertig mensen binnen.

De medailles van de afgelopen 5 jaren.


Uiteindelijk waren we als achtste en veertiende van de 1081 binnen. We waren om vijf voor vier pas binnen. Normaal waren dan al meer dan 100 mensen binnen. De eersten waren om kwart over 3 binnen gekomen terwijl dat normaal kwart over 2 is. Het was dus dit jaar een stuk zwaarder. Dat kwam door het weer, de rotzooi die overal op de weg lag en omdat het deze keer 268 kilometer was.

Hier is een overzicht van de tijden van binnenkomst van de deelnemers van de afgelopen vijf jaar:

De tijd van binnenkomst uitgezet tegen het aantal binnengekomen deelnemers. Dit jaar waren er heel veel mensen pas na 8 uur binnen. Normaal zou je dan geen medaille meer krijgen. Dit jaar hebben ze daar een uitzondering op gemaakt.


Omdat er elk jaar een ander aantal deelnemers meedoen geeft de vorige grafiek geen goed beeld van de verhoudingen. Door het percentage van binnengekomen deelnemers uit te zetten tegen de tijd kun je de verschillende edities pas goed vergelijken. Dat is gedaan in de volgende grafiek. Er is geen rekening gehouden met de mensen die onderweg zijn uitgevallen omdat ik dat niet meer van alle jaren kan terugzoeken.

De tijd uitgezet tegen de fractie binnengekomen deelnemers. In de afgelopen vijf jaar is de tijd van binnenkomen steeds later geworden. In 2007 was om 18:00 uur al 60% van de deelnemers binnen, in 2011 pas 16%.


Dat we dit jaar heel erg snel waren kun je aan het volgende plaatje zien. We zijn nog nooit zover vooraan geëindigd.

Onze tijd en positie is met rood aangegeven. We kwamen vooraan de eerste grote groep binnen.


Alles bij elkaar was het dit keer weer leuk om mee te doen. Volgend jaar zijn we er weer bij. Misschien gaan we dan rustig aan doen.