Toertochten > Kennedymars

Normaal fietsen we een paar weken na fietsvakantie altijd de tourtocht Diekirch-Valkenswaard. Dit jaar had ik daar echter niet geweldig voor getraind, voornamelijk omdat ik in plaats van fietsvakantie was gaan hiken in IJsland. Na 5 jaar Diekirch fietsen wilde ook wel een iets anders doen, vandaar dat ik dit jaar de kennedy mars van Bergeyk ben gaan lopen (80km).

Mijn opa had die vroeger vaak gelopen en m’n vader en moeder ook een keer toen het 25 jaar bestond. Nu was de 50e en waarschijnlijk ook laatste keer, bovendien had ik redelijk goed getraind door het hiken. De weken van te voren had ik niet super veel getraind, ik had een paar keer 10km gelopen en 1 keer op en neer naar Eindhoven wat bij elkaar 34km was. Verder had ik niet veel tijd en zin om te trainen.

De kennedy mars begon vrijdag avond om 10 uur maar ik moest eerst nog heel de dag naar school dus ik had geen tijd om van te voren te slapen. Om 10 uur ’s avonds stond ik in Bergeyk voor de start, ik had getwijfeld of ik m’n hardloopschoenen of m’n bergschoenen aan moest doen en had voor de laatste gekozen.

Bij de start waren er minder bejaarden dan ik dacht, er waren 150 mensen die de 80km liepen, ’s ochtends kon je ook nog voor de 40 starten. Toen we begonnen moesten we eerst een rondje van 4km door Bergeyk lopen en daarna gingen we de bossen in richting Waalre. Het was duidelijk dat er veel Bergeykers mee liepen, dat merkte je meteen aan uitpraken als “eeh die broer van hum zit bij ons op de vuilniswoagen”.

Toen het donker werd was de groep wat uigesmeerd en zaten er niet allemaal mensen te schreeuwen zodat ik me kon concentreren op het lopen. Langs de kant stonden ook allemaal mensen brood en thee uit te delen, dat was wel fijn.

Bij de 1e post in Waalre hadden we er al een flink eind op zitten, ik was wel moe maar het lopen tot dan toe ging best aardig. Ik liep snel weer verder, het was nu wel echt nacht. Bij de volgende post in Knegsel was ik wel moe aan het worden, maar het was dan ook al half 3 ’s nachts.

Daarna werd het snel zwaarder, het was nog zo’n 10-15km lopen naar de post op 40km. Ik was super moe van het werken en lopen, en was het ook niet gewend om midden in de nacht uren lang te lopen. Het stuk van Eersel naar Bergeyk was het ergste, ik liep alsof ik dronken was wat op en neer te slingeren en had dikke koppijn en voelde me misselijk.

Ik besloot om te proberen nog tot de 40km door te lopen en daar dan even pauze te houden. Als het daarna nog niet beter ging zou ik stoppen, de 2e helft was immers nog zeker een uur of 9 lopen. Nog een stuk verder was het rond 5 uur ‘s ochtends en had ik al half besloten dat ik zou stoppen toen er een groepje huisvrouwen me in begonnen te halen. Het zelfde groepje had ik 25km daarvoor ingehaald en toen ze zo’n 50m achter me liepen herkenden ze me. Ze begonnen allemaal te praten van “ooh die hadden we eerst al ingehaald, die heeft veelste snel gelopen” “in de margriet stond ook iemand die veelste snel gelopen had” “ja hij loopt ook helemaal niet recht”.

Ik dacht het zal wel ik loop gewoon door. Daarna werden ze echt asociaal en zeiden ze van “ja hij loopt ook niet recht en die heeft gewoon te weinig getraind” en gingen ze praten over dat ik hun waarschijnlijk gewoon kon verstaan. Ik moest me inhouden om niet te gaan zeggen dat ik waarschijnlijk meer kilometers als hun gelopen had maar gewoon kei moe was omdat ik al zolang wakker was.

Toen zei eentje iets verschrikkelijks, namelijk: “ja dat is zeker zo iemand die iedere dag alleen met z’n rugzakje naar de bushalte loopt”. Ik dacht flikker maar op nou ga ik het ook uitlopen ook en ik ga eerder binnen zijn als jullie. Ze liepen achter mij aan Bergeyk binnen maar wisten de weg niet, het leek me wel grappig om compleet ergens ander heen te lopen zodat ze dan helemaal om moesten lopen, het nadeel was alleen dat ik dat dan ook zou moeten doen.

Bij de 40km post was er warme soep en kwamen ‘spap en mam ook langs om te kijken hoe het ging. Ze hadden mijn hardloopschoenen mee genomen want ik had wel last van m’n kuiten en pezen rond m’n knie omdat die bergschoenen veelste zwaar waren. Ook hadden ze HET vest bij, dat was het vest waarin mijn opa altijd zijn kenndymarsen had gelopen en ons pap ook die van hem 25 jaar terug. Daarmee moest het toch wel lukken.

Na een korte pauze ging ik weer opweg, het liep wel iets makelijker met deze schoenen maar ik merkte wel dat ik blaren had. Ik kwam precies langs de C1000 waar ik normaal op zaterdag zou werken toen mijn collega’s begonnen, maar die hadden me niet gezien. Het was nog maar 35km vanaf daar.

Ik liep met een groepje mensen mee, die zaten de hele tijd te praten en flauwe verhalen te vertellen. Omdat ik zo moe was had ik daar totaal geen zin in maar in tegenstelling tot met wielrennen kun je met lopen niet even weg sprinten. Na nog meer zwarte kilometers kwamen we in Hapert aan, na 20min pauze liep de rest nog niet aan dus besloot ik maar alleen verder te gaan.

Dat liep veel fijner en het begon ook weer licht te worden. Ik was nog wel echt helemaal kapot, maar ik had dan ook al 50km gelopen en was al 25 uur wakker. In het stuk daarna haalden allemaal mensen me in, dat waren de mensen die alleen de 40km liepen. Mentaal was dat echt zwaar omdat die nog wel allemaal fit waren en je die nooit bij kon houden.

Na 60km was er “de banenpost”, daar hadden ze alleen geen bananen. Toen begon een man tegen me te praten, hij liep zijn 136e kennedy mars. Bij Diekirch zijn er ook altijd mensen die al voor de 30e keer mee deden maar dit vond ik wel echt raar, hij zij dat er ook iemand mee liep dat zijn 172e liep. Ik liep een uur ofzo met hem mee en we praten wat over allerlei kennedy marsen die hij gelopen had.

Hij had ook als tip dat ik na het lopen een ijskoude douche moest nemen. Dat was nog de meest normale, er waren ook mensen die gras of een kastanje in hun broek deden omdat ze anders een schrale *** zouden krijgen. En mensen liepen met stukken bezemsteel in hun hand omdat ze anders opgezwollen handen kregen van het zwaaien met hun armen tijdens het lopen.

Ik had echt veel blaren nou en was helemaal kapot, het was ook nog zeker een uur of 3-4 lopen, maar ik liep nog steeds voor de huisvrouwen. Op een gegeven moment kwamen we op een bekende weg, ik wist dat die super lang was dus dat was niet echt fijn. Ik moest ook naar de WC maar er liep een man vlak achter me en het leek me wel raar om zo in een keer de bossen in te duiken dus ik liep nog even door, meteen nadat ik dat gedacht had liep die man zelf de bossen in. Even verder ging ik dan toch, toen ik daar stond riepen 2 vrouwen “we kunnen je nog steeds zien hoor” dat was wel grappig.

Het stuk daarna was weer echt verschrikkelijk, ik was nu niet misselijk zoals ’s nachts maar het koste gewoon lichamelijk en geestelijk enorm veel moeite om door te blijven lopen en alles deed zeer. Ik dwingde mezelf om niet te stoppen om pauze te nemen omdat ik wist dat ik dat dan om de 100 meter zou gaan doen, uiteindelijk was het tot mijn eigen verbazing nog gelukt om in een stuk door te lopen naar de post 6km voor het einde.

Daar was het eerste wat ik hoorde dat een man zij dat het nog een halve kilometer verder was dan op de route beschrijving stond. Ik ging hier nog maar even zitten en bedenken hoe ik me naar de finish zou slepen. Uitrusten had geen zin en stoppen was nu zeker geen optie meer dus ik liep maar weer verder.

De truckrun (dat is een lange optocht van toeterende vrachtwagens) liep precies langs de route van de kennedy mars zodat ik 3 kwartier lang vlak langs toeterende vrachtagens liep, dat was bijna nog irritanter dan het lopen.

Toen ik eindelijk in Bergeyk aan kwam was er eerst nog een omweg van 2 kilometer, het feit dat je wist dat dat om was maakte het nog erger. Zo’n 1,5 kilometer voor de finish kwam ’s pap me tegemoet lopen. Hij liep normaal maar ik kon hem bijna niet bijhouden, maar uiteindelijk kwam het einde dan toch in zicht.

Na 80km lopen en 31 uur wakker zijn kwam ik dan toch over de finish gestrompeld, waar de rest van de familie stond te wachten. Ik keek al de hele dag uit naar nog een medaille voor m’n verzameling, het bleek alleen dat je omdat het de 50e keer was geen medaille kreeg maar een glazen ding.







Buiten gingen we op het terras zitten, ik kon echt niet meer lopen. Het was wel goed geregeld want het terras was te klein voor alle mensen dus hadden ze een DJ met alleen maar Nederlandstalige carnavals muziek geregeld zodat iedereen zo snel mogelijk weer wegging.

Na een uur lam hangen strompelde ik naar de auto en gingen we naar huis, ik bleek letterlijk een stuk of 10 blaren te hebben. Ik weet niet van welke schoenen dat nou het meeste kwam, waarschijnlijk gewoon van het zolang aan een stuk door lopen. Ik had zelfs 10cm lange blaren op de zijkant van m’n onderbenen waar de bovenkant van m’n wandelschoenen zaten.

Ik ging voorzichtig op bed liggen en na 33 uur eindelijk slapen. Het was echt super zwaar geweest, misschien nog wel meer als met Diekirch, maar ik was wel eerder binnen als de gemene huisvrouwen.